Essentie bij de Gonzo-journalistiek is dat je vanuit de persoon van de schrijver schrijft, vanuit jezelf dus. Zie een Gonzo-verslag als een soort dagboek: wat beleefde je, wat voor indruk maakte het op je, wat deed je ermee. Je schrijft niet over het nieuws, jij bent het nieuws, en daar schrijf je over. Wanneer je voornemens bent om een artikel te schrijven in Gonzo-stijl, is het geen slecht idee om te beginnen met een dagboek. Mocht het dagboek te lang worden voor een artikel, dan kun je er altijd nog in snijden. Maar in beginsel is alles belangrijk.

Om een goed Gonzo-verslag te kunnen maken, is het belangrijk om onderdeel uit te maken van het nieuws waarover je schrijft. Hunter S. Thompson ging in zijn boek Fear and Loathing in Las Vegas behoorlijk uit zijn dak van de drugs, maar enkel omdat hij schreef over de Nationale Conventie voor Officieren van Justitie over Narcotica en Gevaarlijke Drugs. Ga je verslag doen van een groep milieuactivisten die een bos hebben bezet, dan kun je de drugs in je koffertje met benodigdheden misschien beter vervangen door klimgerei, wil je verslag doen van de Marathon van Rotterdam, begin dan nu maar vast met trainen.

Wat nog niet betekent dat je braaf mee moet rennen en proberen moet als eerste aan te komen. Dan kun je beter atleet worden. Het zou natuurlijk een goede grap zijn om verslag te kunnen doen van je eigen overwinning, maar mocht je als laatste aankomen, dan kan daar nog altijd een goed verhaal in zitten. Het ligt er maar net aan hoe je het brengt, en (bij Gonzo) vooral: wat je onderweg hebt uitgespookt. Of misschien win je die marathon zonder ook maar één stap te verzetten, gewoon door te frauderen met het chipsysteem waarmee de deelnemers geregistreerd worden tijdens hun tocht.

Een verslaggever van politiek-activistisch magazine Ravage liet in april 2006 zich arresteren om zo bij een gevangenis als gevangene binnen te kunnen komen. Doel was om naar aanleiding van alle commotie rondom de Schipholbrand te kijken hoe veilig gevangenissen zijn voor gevangenen. De verslaggever probeerde zelf geregeld regels te breken om te kijken hoe daarop door het gevangenispersoneel gereageerd werd. Maar ook situaties van medegevangenen werden gebruikt voor het verhaal. Verhalen over brandgevaar, gebrekkige medicinale voorzieningen en slechte organisatie met (bijna-)ontsnappingen tot gevolg kwamen aan het licht. Veel ervan zou niet boven tafel zijn gekomen als desbetreffende verslaggever het niet zelf had uitgeprobeerd.