Gonzo is een stijl van verslaggeving (journalistiek, film of andere multimediale productie) waarbij de verslaggever onlosmakelijk verbonden is met de handeling die zijn onderwerp is (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de vertelstijl of de stijl waarin hij enkel een passief toeschouwer is). De gonzo-stijl is groot gemaakt door Hunter S. Thompson.
De term gonzo werd feitelijk voor het eerst gebruikt door Bill Cardoso, een verslaggever voor de Boston Globe. Na het lezen van The Kentucky Derby is Decadent and Depraved van auteur Hunter S. Thompson verklaarde hij That is pure Gonzo! (Dat is pure Gonzo), wat volgens Cardoso Ierse straattaal uit zuid-Boston is voor de laatste overlevende van een drankfestijn. Het ligt echter meer voor de hand dat zijn gebruik van het woord geïnspireerd is op de muzikale hit Gonzo uit 1960 van R&B toetsenist James Booker uit New Orleans.
Thompson vond een stijl van filmen uit waarbij hij zelf een situatie deed ontstaan (op een kwajongensachtige manier, of soms ook als ruziezoeker) en waarbij hij dan de reacties van anderen vastlegde. Naast deze stijl van werken is de term ook in zwang geraakt (soms neerbuigend bedoeld) als benaming voor een soort van journalistiek (of schrijven) die lijkt op Thompsons schrijfstijl en wordt gekenmerkt door een stream of consciousness-techniek gedreven door narcotica. Of dit inderdaad een terechte toeschrijving is aan de term gonzo, is onderwerp van discussie. Het is in ieder geval niet wat wij willen omschrijven in deze cursus, wij volgen eerder de eerste uitleg van de term.
Gonzo doet zich ook voor als een auteur zich niet los kan maken van zijn onderwerp. In sommige gevallen is het gonzo-element inherent aan het werk — zoals bij het najagen van een tornado, waarbij de verslaggeving meestal gedaan wordt door de persoon die de auto bestuurt en de camera vastheeft. Maar soms is het een gevolg van een moedwillige keuze gemaakt door de verslaggever of het bedrijf waarvoor deze werkt. Thompson was van mening dat objectiviteit in verslaggeving een fabeltje is; mede om die reden is de term tegenwoordig naam van een erkende schrijfstijl waarbij voorop staat om te zeggen waar het op staat. Deze stijl is verwant aan de Nieuwe Journalistiek van Tom Wolfe en Terry Southern.