Op 26 september 2007 gaf Robert Adolfsson, associate lector publieke meningsvorming aan de Hogeschool Inholland te Diemen, een gastcollege aan de School voor Journalistiek te Utrecht. Het onderstaande is gebaseerd op dit college.
Adolfsson baseerde zijn college op een onderzoek dat gehouden was in opdracht van het NOS Journaal, en waaraan hij heeft meegewerkt. Zij wilden het onderzoek uitgevoerd hebben niet alleen ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van het Journaal, maar ook omdat zij tot de conclusie kwamen dat steeds minder jongeren naar het Journaal keken, en de jongeren die niet naar het Journaal keken dit ook niet gingen doen wanneer zij ouder werden. Blijkbaar was er een verandering gaande in hoe jongeren wat voor nieuws voorgeschoteld wilden krijgen. Resultaten van het onderzoek zijn ook te vinden in het boek De toekomst van het nieuws van Costera Meijer.
Adolfsson verwees naar het artikel Postmodernisme op Wikipedia, omdat er volgens hem sprake is van een postmoderne journalistiek. Hij doelt dan op nieuwe vormen van journalistiek, zoals civil journalism (b.v. Skoeps), maar ook het op de Wiki-site van de Autonome Universiteit besproken Gonzo-journalistiek zou hieronder kunnen vallen. Ook met de komst van de digitale revolutie zou men de vraag kunnen stellen of er nog wel toekomst is voor conventioneel nieuws. Uit het onderzoek kwam echter naar voren dat jongeren wel degelijk prijs stellen op het 'ouderwetse' NOS-Journaal, omdat het als het meest betrouwbaar wordt gezien. Of, zoals het mooi werd verwoord: Het is goed dat het er is, al heb ik het niet nodig.
Adolfsson wil liever niet spreken van 'kijker' of 'lezer', maar van 'gebruiker'. Een kijker of een lezer is namelijk slechts een passieve nieuwsconsument, maar een gebruiker is veel actiever. Dankzij het internet is dit ook mogelijk, doordat zelf de keuze kan worden gemaakt welk nieuws wanneer bekeken wordt.
De manier waarop het nieuws wordt gebracht, is belangrijk. Adolfsson vertelde dat BNN op zoek was naar een allochtoonse presentator, en benadrukt dat zij die nodig hebben als een soort 'excuusneger'. Het is namelijk belangrijk dat wanneer bijvoorbeeld gesproken wordt over probleemjongeren in een allochtoonse achterstandswijk, hierover gepraat wordt met of door een allochtoon. Hierdoor komt de informatie betrouwbaarder over. Dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat de informatie ook daadwerkelijk waar is.
Onder 'Nieuws als genre is echt en nep' wordt verschillende soorten nieuwsgenres verstaan. Van echt (NOS-Journaal) tot nep (Shownieuws).
Top down oplossingen zijn bijvoorbeeld NOS Headlines en het Journaal op 3.
Daar zijn waar de mensen zijn lijkt makkelijk, maar kan ingewikkeld zijn. Een nieuwsprogramma van de publieke omroep hoort thuis op radio 1. Ook het programma BNN United is daarom op Radio 1 geplaatst. Dit programma is echter bedoeld voor jongeren, hoewel de gemiddelde luisteraar van Radio 1 een hogere leeftijd heeft. Jongeren luisteren dus niet naar BNN United omdat zij niet geneigd zijn naar Radio 1 te luisteren, en ouderen luisteren niet naar het programma omdat zij zich er niet in herkennen. Het maakt dat dit programma het slechtst beluisterde programma van de zender is.
Te denken valt aan korte berichtjes, bijvoorbeeld in Metro of Spits.
Feitelijk het tegenovergestelde van snack nieuws. Voorbeelden zijn zenders als National Geographic en Discovery Channel, maar ook Yes Men en Hart in Actie.
Ordelijkheid en ratio geven ruimte voor chaos en een behoefte om het absurde van het bestaan te accepteren. Objectiviteit is maar één perspectief; Subjectieve waarheid een ander. Adolfsson refereert aan Lonelygirl115, een anonieme blogger op Youtube die vertelt over haar leven bij haar zwaar religieuze ouders. Het bleek later een actrice.
Naar aanleiding van de onderzoeksresultaten kun je de vraag stellen hoe we samen met de nieuwsgebruikers een nieuwe kwaliteitsstandaard kunnen maken voor wat goed nieuws is.
Het programma Prem Time is als voorbeeld te noemen van een programma in hybride nieuwsgenre. Het bevat identiteitspolitiek, slow journalism, civic journalism, het is reality-achtig en meeleefbaar. Of het ook meerstemmig is, is onderwerp van discussie, presentator Prem Radhakishun geeft namelijk wel duidelijk zijn eigen mening in het programma.
Mensen ervaren verhaalslijnen van soaps als realistischer dan het nieuws, omdat het nieuws en wat daar gebeurt zulke uitzonderlijke gebeurtenissen zijn, dat mensen het niet in hun eigen leven kunnen plaatsen. De aanslag op de Twin Towers in New York spreekt voor de meeste mensen tot de verbeelding, omdat ze het niet in hun eigen leven kunnen voorstellen. Wellicht dat de film World Trade Center een goed voorbeeld is van een manier om het nieuws in een voor die mensen interessanter perspectief te plaatsen.
Voor het antwoord hierop refereert Adolfsson naar Oprah.com.
Tegenover kwaliteit:
staat intieme journalistiek:
Tegenover debat:
staat dialoog: